حکومت توتالیتر در دستگاه دروغ‌سازیش خیلی وقت‌ها روی یک موضوع مانور نمیده و همزمان چند هدف رو دنبال می‌کنه. مثلا جمهوری‌اسلامی در تجمعات حکومتی که از زنان با هر پوششی استفاده میکنه و این‌ها رو مردم جا میزنه، دنبال سه هدف بوده: هم به رسانه‌های خارجی میگه در ایران همه پُشت حکومت‌اند و اینجا مشکلی با کسی نداریم. هم یک جنگ‌روانی علیه مردم راه میندازه که بگه ببینید یکی از خودتون طرفدار ماست. هم به نیروهاشون میگه ما به حدی مقبولیت داریم که مخالفان هم عاشقانه سمت ما هستند/ یا میگن ببینید این نظام مقدس چقدر خوبه که با هر تفکر و سلیقه‌ای راه میاد.

یکی نوشته بود: از صدای عرعر اینا تو خیابون‌ها خسته شدیم. نمیدونه که یکی از اهداف همینه که تو کلافه بشی. که این فکر به سرت نزنه این‌ها تضعیف شدند. که بیشتر از همیشه به زوال و تنهایی کشیده بشی. که حس کنی چقدر «طرفدار» دارند. که از واقعیت‌های موجود «بیرون کشیده بشی». که فشار روانی روی تو بیشتر بشه. که به دنیا بگن «تو وجود نداری» و ایران این سیرک تو خیابونه. در مقابل توتالیتر نمیتونی احساس خستگی کنی، چون این خستگیت چیزیه که سوخت اون‌ها رو تأمین می‌کنه. توتالیتری مثل جمهوری‌اسلامی آدم‌های پُررو می‌خواد. کسی که عین خیالش نباشه اون بیرون چه سیرکی راه انداخته‌اند و فقط به اینکه پادشاه چقدر لخت شده، بخنده!