بی اغراق، برای کلثوم، وحشتناک ناراحتم. انگار یه دوستِ چند ساله،یهو، با یه متن خداحافظی غمناک گذاشته رفته یه ناکجا. یه عزیزی اینجا برام نوشت به ناشناسش متنی که نوشتم رو فرستاده. امیدوارم برگرده نه برای موندن یا هر چیزی،فقط بگه من اوکی‌ام. به زمان نیاز داشتم و توی جمع بودن، اذیتم می‌کرد. بگه حالم خوبه.
این جمله‌ش :
this was my last attempt to reach out to normal, healthy people
عجیب اذیتم میکنه. ای‌کاش آدم‌هایی درست،کنارش باشن. ای کاش بدونه تنها نیست. نمیخوام مدام ازش حرف بزنم،چون مشخصا گفت تنهایی رو ترجیح داده و این مدام ازش گفتن، بیشتر ممکنه ناراحتش کنه،اما قلبم آروم نمیشه براش. شب اولی که رفت، من واقعا براش گریه کردم. الان هم امیدوارم یه خبر خوب ازش بیاد. فقط همین.