جامعهٔ ایران اسیر احساسات کنترل نشده و مجموعه‌ای از فانتزی‌هاست و مصداق بارز این جمله‌ست: «با یک غوره سردیش می‌کنه با یک مویز گرمیش». قبل از آغاز روند انقلاب، می‌گفت: «این مردم که کاری نمی‌کنند»، بعد از آغاز روند انقلاب، می‌گفت: «چه مردمان شریفی داریم»، قبل از فراخوان پنج‌شنبه و جمعه، می‌گفت: «این دو روز بیایم بیرون کار رژیم تمومه دیگه»، هفتهٔ بعدش می‌گفت: «دیدی اینبار هم پیروز نشدیم». در صورتی که نه قرار بود مردم کاری نکنند، نه قرار بود با این روش و بدون سازماندهی به پیروزی نهایی برسه. این‌ها صرفا دید اشتباه از جامعهٔ احساسی و فانتزی‌باز ایرانه، که خودش سطح توقعاتش رو بالا میبره و خودش سرخورده میشه.

در جنگ ۱۲ روزه، همه تحلیل کردند خامنه‌ای رو می‌زنند و سطح انتظارات رفت بالا، به محض آتش‌بس، همه سرخورده شدند. الان هم همین داستان تکراری، در حال تکراره. این وضعیت ذهنی و احساسی جامعه؛ خوراک رژیم اشغالگر جمهوری اسلامیه، طوری می‌تونن باهاش بازی کنند که حد نداره. در این چرخهٔ معیوب جامعه نه دستاوردهای خودش رو می‌بینه، نه ضعف‌های خودش رو، نه ضربه‌هایی که به رژیم خورده، نه موقعیت رژیم رو، نه روند اتفاقات براش مهمه، نه واقعیت‌های روی زمین. یکبار همه‌چیز میشه «صد» یکبار همه‌چیز میشه «صفر»‌. در واقع با این شرایط «امیدواری» امید نیست و هیجانه، و «ناامیدی» ناامیدی نیست و سرخوردگیه. «تحلیل مثبت» تحلیل نیست و آرزوست، «تحلیل منفی» تحلیل نیست و فرسودگیه. شما ۴۷ سال در حکومتی زندگی کرده‌اید که «درماندگی» رو تبدیل به بخشی از هویت شما کرده، و هربار با تکرار این چرخهٔ معیوب؛ فقط باعث تقویت این درماندگی خواهید شد.

باید «تصویر بزرگ» رو ببینید نه موارد مقطعی. در این تصویر بزرگ؛ یک سقوط، صدها حذف، تضعیف تروریست‌های وابسته به رژیم، جنگ ۱۲ روزه، قیام مردم، در اون جا گرفته، و همشون در راستای ضربه زدن به ریشهٔ «اختاپوس» بوده. هر زمان از تصویر بزرگ فاصله بگیرید، و به کلان روندها توجه نکنید، در دام نتایج اشتباه خواهید افتاد.