برای چه کسی می‌ نوازد؟ وقتی هیچ شنونده‌ای جز دریا و تاریکی وجود ندارد، نوای او برای چه کسی است؟

شاید هنر از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از آن لحظه که هنرمند دیگر در پی دیده شدن نیست. از لحظه‌ای که می‌تواند برای دریا، برای سکوت، برای بی‌کرانگی بنوازد… شاید هنرمند باید نخست برای ««او»» بنوازد؛ برای آن حضوری که فراتر از تشویق و تحسین آدمیان هست.
شاید لحظه ای که هنرمند نواختن برای او را آموخت، نوایش خود راهش را به دل‌های دیگر پیدا خواهد کرد…